Nieuwe Sunrider

Vanmorgen bij Leo (Alligt) in Dronten op de koffie geweest om even bij te praten. Mooi buiig weer om door de polder te fietsen.... in de VM..;-). Dat blijft toch wel bijzonder: donkere luchten, flinke wind tegen, regen, beetje hagel zelfs, en fietsen alsof het mooi weer is. Lekker gangetje van 44 km/h op de "fiets-snelweg" door de polder naar Dronten, wat spetters in m'n gezicht maar dat is nog wel lekker ook als afkoeling. Het Flevobike-dakje en het kleine ruitje vóór me huiden de ergste nattigheid weg. Hmm, dit is mijn ding wel.

Leo heeft het binnenwerk van de nieuwe Sunrider in de showroom staan. Ik ben erg benieuwd hoe de "pedelec" trapasondersteuning gaat bevallen. Vooral de 250W lijkt me interessant voor vlak NL. Leo werkt ook aan een 500W "pedelec" die de ketting gaat aandrijven (dus in feite ook trapas-ondersteuning), voor heuvelachtig gebied. Maar de 250W zou voldoende kunnen zijn voor mijn WW-verkeer, is waarschijnlijk stiller dan een ondersteining die de ketting aandrijft en geeft mogelijk een betere actieradius. In m'n huidige Sunrider heb ik een 500W "hub-motor" in de achteras met een "gas-handle" sturing. Ik geef net zoveel "gas" bij en ik trap zelf net zo hard als ik prettig vindt. Het werkt op zich goed, maar het kan efficiënter en een koppel-gestuurde ondersteuning (pedelec) lijkt me gewoon een stuk prettiger. Meer fiets-gevoel.

Binnenwerk nieuwe Sunrider

250 W pedelec trapas-ondersteuning

Het subframe voor de voorwiel ophanging / trapas / ondersteuning / stuurstangen is echt een vondst vind ik. Als er iets serieus aan hapert of voor groot onderhoud schroef je de hele handel er onderuit en heb je alles open en bloot voor je staan. En als na jaren een subframe 2.0 ontworpen wordt dan is ook dat uitwisselbaar. Of je krijgt zelf een lumineus idee... misschien moet ik twee subframes kopen, ééntje om mee te rijden en ééntje om aan te knutselen...;-)

Subframe. Hier met 500 W ondersteuning op de fietsketting.
De stuurstangen/handles zijn nog prototype-versies.

Op zich valt er nog het één en ander te verbeteren aan de wegligging van VM's, zeker vergeleken met auto's. Niet zo verwonderlijk, gezien het verschil in historie en schaalgrootte. Dat geeft dus genoeg stof  tot praten....;-). Ik vermoed zelf dat er winst te behalen valt in de stijfheid van de constructie en juist daar biedt dat subframe mogelijkheden. Zo weinig mogelijk speling en vervorming tussen de stuurhandles en de wielen, zo weinig mogelijk vervorming van de ophanging, misschien een stabilisator-stangetje. Het leuke van het subframe-idee is dat het ontwerp redelijk eenvoudig aan te passen is en zich dus leent voor terugkoppling van praktijkervaring.

Tja... zo vliegt de tijd. Later dan de bedoeling was weer op Zwolle aan, mooie luchten langs de IJssel, mooie dijkjes, te slecht weer voor veel drukte, heerlijk....

Soms is een paard te verbaasd om te schrikken... en VM-rijbewijs

Afgelopen week reed ik 's morgens vroeg ergens voorbij Ommen luid zingend langs twee paarden in een wei vlak langs de weg. Als aan de grond genageld bleven ze staan, alleen hun koppen (pardon, hoofden...) met mij meebewegend. Nooit geweten dat paarden echt verbaasd kunnen kijken....;-)

Ik velomobiel dus weer! De e-Sunrider is nog niet helemaal klaar, één kant staat nog in de primer en de binnenkant is nog helemaal niet afgewerkt. Maar met het voorjaar begon het te ernstig te kriebelen en ik heb op het moment te weinig tijd om de zaak eerst helemaal af te maken.

Vervoer van halfproduct...

Passen en meten maar het gaat.

Al met al is het een hele klus geworden die uiteraard veel langer duurde dan gedacht. Om goed te kunnen lamineren moest er nogal wat gedemonteerd worden. Maar het was leuk werk, ik heb er veel van geleerd en het was gezellig klussen bij Leo van Alligt. Veel gesprekken gehad over VM-ontwerp en zijn gedachtes over toekomstig gebruik en e-ondersteuning. Leuke nieuwe dingen als de A8 en nieuwe Sunrider. Ik mis dat wel een beetje nu....

Nog niet klaar maar al wel in gebruik en bemodderd

De opnieuw gelamineerde zijkant in de primer. Moet nog geverfd worden.

Nog onafgewerkte binnenkant.

Intussen weer 600 km gereden, het rijden zelf is heerlijk maar 100 km/dag voel ik nu nog goed in m'n benen. Dus ik begin wat gedoseerd, zo'n drie dagen per week. En het rijden zelf.... ik heb veel lopen denken aan de aanrijding in januari. Had niets met snelheid of zichtbaarheid te maken. Het was een vreemde fout van mezelf, terwijl ik al meer dan een miljoen km's zonder ongelukken in auto's rondrijd. Ik let nu meer op m'n e-VM rijgedrag en ben tot de conclusie gekomen dat m'n "onderbewuste" in de e-VM anders werkt dan in de auto. In de auto heb ik er geen moeite mee om rustig op ander verkeer te wachten. Ik drink dan rustig een kopje thee wat ik 's morgens meeneem want ik ben er al lang achter gekomen dat het qua tijd geen donder uitmaakt als je op "haren-en-snaren" rijdt. Maar in de e-VM werkt dat anders bij mij. Het is alsof m'n hersenen al een besluit genomen hebben zo van "dóórrijden joh, het ging net zo lekker" nog vóórdat ik bewust bezig ben met een obstakel te beoordelen. Ik moet duidelijk meer moeite doen om rustig te rijden, m'n "onderbewuste" heeft hier training nodig. Het is misschien vergelijkbaar met auto-rijlessen. Door het herhaalde kommentaar van de instructeur werd m'n "onderbewuste" getraind in veilig rijgedrag en kwam meer in lijn te liggen met het rationele denken. Ik had eigenlijk verwacht dat ik dat rijgedrag over zou kunnen zetten in de e-VM. Ik was me bewust van het groter aantal ongelukken bij beginnende VM-ers en ik had me tot doel gesteld daar niet bij te gaan horen. Maar ik heb het effect van twee grote verschillen met auto-rijden over het hoofd gezien: fun en beweging. Deze twee maken dat ik 's morgens zingend van plezier langs verbaasde paarden rij maar ze stellen m'n onderbewuste ook in op "dóórrijden, het gaat zo lekker". Dat lijkt een negatief effect te hebben op m'n vertrouwd beoordelingsvermogen van verkeersobstakels. Ik dénk wel dat ik de zaak goed beoordeel maar ergens op de achtergrond is een proces bezig dat dit oordeel onbewust beinvloedt. Net als bij de auto-rijlessen is hier training nodig om m'n onderbewuste in lijn te brengen met de ratio. Naar analogie van de auto-, motor- en brommer rijbewijzen zou een VM-rijbewijs dus niet onzinnig zijn, zeker in het licht van promotie van VM woon-werk verkeer als bruikbaar alternatief voor auto. Bij gebrek aan zo'n rijbewijs ben ik nu zelf m'n onderbewuste aan het trainen. Ik trek een lange neus in z'n richting en rij overdreven rustig. Gelukkig blijven er nog genoeg overzichtelijke lange rechte stukken over om hem niet te frustreren....;-)

Klussen 2

Het herstel van de Sunrider vordert gestaag. Niet zo snel als ik zou willen, zeker al het lamineerwerk vraagt veel tijd omdat de Sunrider diverse keren gedraaid moet worden. Binnenkant lamineren, uitharden, armsteun lamineren, uitharden, buitenkant lamineren, uitharden....  enz, enz. Maar het is leuk klussen!

Binnenkant gelamineerd

Gescheurde armsteun terugplaatsen en mal opmeten

Armsteun lamineren in mal

Gelukkig... het past...

Armsteun aan binnen- en buitenkant met laminaten aan binnenframe verbonden



Laminaat binnenkant armsteun

 

Grote onregelmatigheden buitenkant opvullen met hars en glas.

Het kriebelt van jewelste om woon/werk weer met de Sunrider te gaan rijden. Het voorjaar zit in de lucht en in het lijf...

Klussen

Het herstel van de Sunrider na de aanrijding in januari is inmiddels in volle gang. Ik heb besloten om de klus zelf uit te voeren, bij- en onder supervisie van Leo Visscher van Alligt. Gezellig klussen zo en ik leer de Sunrider gelijk goed kennen. Makkelijk voor later onderhoud. Leo is bezig met de prototypen voor de A8 en de nieuwe Sunrider. Vooral die laatste interesseert me uiteraard, Leo heeft een schuim-model in z’n werkplaats staan. Er gaat nogal wat aan veranderen en het blijft een mooi model, zie http://www.alligt.nl/, leuk om over te praten tijdens de koffie!

Terug naar m’n gehavende Sunrider. Eerst een inventarisatie, alle wielen demonteren en ophanging controleren. De schade blijkt hier beperkt tot een kromme en afgebroken veerpoot en een kunstig verbogen remschijf. De ophangingen zijn onbeschadigd, de wielen zien er nog tamelijk recht uit, inclusief het wiel aan de gekraakte kant. De velgen, naven en assen zijn bruikbaar, er zal nog wel wat gespaakt moeten worden aan beide voorwielen . Dat laat ik straks graag aan Leo over…

De carrosserie is een ander verhaal. De rechterzijkant is op diverse plekken gekraakt, het binnenwerk (armsteun) is gescheurd. Het instap deksel is op diverse plekken gekraakt en de bovenkant van de neus heeft veel beschadigingen. Ik overweeg om de hele Sunrider te demonteren en  een nieuwe te bouwen van nieuwe carroseriedelen en de onderdelen uit m’n gehavende Sunrider. Leo heeft daar zo z’n bedenkingen bij, eigenlijk zonde om zoveel uit te geven aan een oud ontwerp terwijl het nieuwe ontwerp zoveel voordelen heeft…. Mmmm, er begint een plannetje te ontstaan… dat begint met het opknappen van de bestaande carrosserie zodat ik op korte termijn weer kan rijden. Daarna het nieuwe model bouwen…. Klinkt niet onaantrekkelijk!

Het plan begint met: de gekraakte armsteun uitzagen, daardoor wordt ook de zijkant toegankelijk van binnen uit. Tegen deze binnenkant een laminaat aanbrengen van zo’n 3-4 mm. Een malletje maken waarin de armsteun weer in het juiste model gelamineerd kan worden, daarna armsteun terugplaatsen en aan binnenwerk/carroserie lamineren. De buitenkant in model schuren. Tot slot de zijkant lakken, daar heb ik nog geen duidelijk beeld van. Suggesties welkom...;-) . Het instap-deksel en de bovenkant van de neus worden vervangen.

De gerepareerde zijkant zal daarmee wat zwaarder zijn dan het origineel, maar ook sterker...  Ik ga enthousiast aan de gang.

 -Wordt vervolgd -

Werkgroep Veiligheid

Tja, veiligheid.... lees eerst m'n januari-blog nog maar even....;-). Uiteraard heeft dat wel wat getriggerd, maar ook: als automobilist heeft veiligheid me vanaf de eerste "velomobiel-koorts" beziggehouden.

Wat direct opviel bij m'n start als velomobiel gebruiker waren de vrijwel unaniem bezorgde reacties over mijn veiligheid. Ik moet zeggen, het ligt ook wel voor de hand. Zo'n 50 kg velomobiel zal zeker een groot verschil maken met m'n 1500 kg auto. Om dezelfde reden rij ik ook niet graag met m'n auto in de buurt van een 40.000 kg vrachtwagen. En let ik, als het even kan, op de chauffeur wanneer zo'n mastodont me tegemoet komt op de tweebaansweg tussen Zwolle en Hardenberg. Er zijn er nogal wat die zich lijken te vervelen, mobieltje in de hand... Over de botsveiligheid van auto's t.o.v. vrachtwagens wordt nog weinig onderzoek gepubliceerd. Dat zou commercieel wat onhandig zijn...

Risico's zijn niet uit te sluiten, zeker niet op de weg. Maar dat betekent uiteraard niet dat de huidige risico's een gegeven feit zijn. Als nieuwe verkeers-deelnemer is de velomobiel verdacht, dat maakte de fiets en de auto in de beginjaren ook mee. Bij fietsen was aan veiligheid weinig te doen, anders dan zichtbaarheid en af en toe een helm. Iedereen lijkt daar vrede mee te hebben. Maar bij auto's bleek het wel mogelijk om het één en ander te verbeteren en daarom werden onveilige auto's niet geaccepteerd. Voor auto's werd veiligheid een "selling item". Gaat dit ook gelden voor velomobielen?

Zoals gezegd, als "auto-overstapper" heeft deze vraag me vanaf het begin geïnteresseerd. Ik heb sterk het idee dat velomobiel veiligheid van "gevoelig punt" naar "selling item" zou kunnen evolueren. Maar een ad-hoc discussie over velomobiel-veiligheid verzandt al gauw in een spraakverwarring over actieve- en passieve veiligheid, onvergelijkbare uitgangspunten, ongevallen en velomobiel constructies, etc. Openbare discussie's hierover worden al snel "onderbuik discussie's" die, begrijpelijk, niet populair zijn bij producenten en gebruikers. Zo ontstond het idee om een onderbouwde "visie" te ontwikkelen over velomobiel veiligheid. Ik ben hierover in gesprek geraakt met Johan Vrielink, wat resulteerde in de suggestie om hiervoor een werkgroepje te vormen.

Zaterdag 4 februari 2012 zijn we met 7 man (Bram Smit, Paulus de Boer, Theo van de Broek, Ton ten Brinke, Arjan Vrielink, Johan Vrielink en ikzelf) bij Flevobike om de tafel gaan zitten om te zien of we een werkgroep kunnen oprichten. Ik hou je op de hoogte.

Voor ideeën en input over velomobiel veiligheid: cap.rookus@gmail.com

Als start-punt voor de werkgroep heb ik onderstaande punten opgesteld.

Initiatief WV: Werkgroep Veiligheid.  

Van gevoelig onderwerp naar selling item.

1)      Waarom:

·      Commercieel

o   Naar verwachting blijft de VM voorlopig nog een niche-markt. Resulterende aantallen kunnen wel afhankelijk zijn van focus op “race-fietsers-niche” danwel “automobilisten niche”. 

o   “Race-fietsers-niche”: geen grote/directe commerciële aanleiding om veel aan veiligheid te doen.  Huidige gebruikers lijken tevreden onder de redenatie “VM’s zijn veiliger dan (race) fietsen”.

o   “Automobilisten-niche”: producent heeft te maken met een (vaak impulsieve maar hardnekkige) mening van een grote groep: “VM’s zijn onveiliger dan auto’s”. Het argument dat VM’s veiliger zijn dan race-fietsen maakt op deze groep maar beperkt indruk. VM-potenties op het gebied van actieve & passieve veiligheid verder ontwikkelen zou hier commercieel interessant kunnen zijn.  Veiligheid als selling item i.p.v. gevoelig onderwerp.

·      Overheid & regelgeving

o   VM ontwerp gaat o.a. in de richting van hogere efficiëntie.  Daardoor worden vaker brommer snelheden gereden.

o   T.a.v. veiligheid maakt het weinig uit of de snelheid gemotoriseerd, ondersteund, of Human Powered gerealiseerd wordt.

o   Bij steeds toenemend aantal VM-kilometers is het reëel dat de overheid veiligheid reguleert (in synergie met brommers). 

o   Het is wenselijk om bij het ontwerp van regelgeving betrokken te zijn. Daarvoor is onderbouwde kennis nodig.    

·      Publiciteit & Juridisch

o   Bij fietsen en brommers valt weinig aan veiligheid te doen anders dan helmen en beschermende kleding.  VM’s kunnen wel op veiligheid ontworpen worden.

o   Bij toenemend aantal VM-kilometers neemt de kans op onverhoopt zeer ernstige ongevallen helaas eveneens toe.

o   Ernstige ongevallen leiden tot publiciteit en zouden juridische consequenties kunnen hebben.  Reputatie op het gebied van veiligheid kan dan van belang zijn.

2)      Doelgroep:

Uiteindelijk uiteraard de gebruikers. Maar die hebben pas profijt als het resultaat van dit initiatief in hun VM verwerkt is. De directe doelgroep is dus de VM bouwers. Belangrijk om VM bouwers in dit initiatief te betrekken.

3)      Expertises

Er zijn een aantal verschillende expertises aan het begrip veiligheid te verbinden, b.v.:

·      Techniek

·      Infrastructuur

·      Wet en regelgeving

·      Gedrag, Psychologie

·      …

Een risico voor de werkgroep is het behandelen van te veel onderwerpen met te weinig expertise, wat leidt tot trage voortgang en lage kwaliteit. Dit kan demotiverend werken.

De werkgroep limiteert zich in aanvang tot  de volgende expertises:

·      Techniek

·      Gedrag

4)      Doel, werkwijze

Onderbouwde visie t.a.v. veiligheid door:

·         Data.  Actief gegevens over VM aanrijdingen verzamelen en filen.

·         Toetsen.  Zelf gegenereerde of aangeleverde  ideeën toetsen aan data.  

·         Communicatie. In aanvang binnen netwerk van producenten, benoemde VM  gebruikers, NVHPV, …

De verschillen per ongeval maken het vergelijken van 2 ongevallen met 2 verschillende constructies hopeloos. Maar er zouden wel een paar theorieën ontwikkeld kunnen worden die vervolgens getoetst worden aan steeds meer gedocumenteerde ongevallen. Slaagt die toets niet, dan wordt een beter passende theorie ontwikkeld. Zo zou een onderbouwde visie t.a.v. veiligheid ets kunnen groeien.  

5)      Werkgroep

Groepje enthousiastelingen vanuit achtergronden:

·      Producenten

·      Werktuigbouwers of soortgelijk

·      Ervaren gebruikers

·      Bestaand geïnteresseerd platform, bv NVHPV, Fietsersbond.

·      Gedrag

Groep zou de intentie moeten hebben om langdurig actief te zijn.  Groep zichtbaar maken binnen geïnteresseerd platform (bv NVHPV, Fietsersbond). O.a. als meldpunt ongevallen. 

Hoogwater ;-)... en botsing... :-(

Een wat langer verhaal deze keer vrees ik...

Om te beginnen: De Sunrider is weer terug! Er zit nu een controller en accu van Akkurat in. Daarnaast heeft Leo (Alligt) de tussen-as vervangen, is nu zwaarder uitgevoerd, en nog zo het één en ander. Omdat ik nu veel in het donker ga rijden zijn twee B&M led-lampjes gemonteerd direct voor de spiegels. Staat wel mooi vind ik zelf en geeft een bult licht. Moet ook wel want de parallel-wegen op mijn woon-werk route zijn onverlicht en er is geen markering (geen strepen, geen reflectoren).

Om de zaak te testen voordat ik weer ga woon-werk-verkeren een rondje Zwolle-Kampen-Genemuiden-Hasselt-Zwolle gemaakt, langs de IJssel en Zwarte water. Genoten van de Sunrider en de hoogwater vergezichten. Heerlijk om weer comfortabel liggend te genieten van het uitzicht, af en toe een flinke bui over me heen waarvan ik alleen wat spetters in m'n gezicht voel... big smile.

Voordat ik verder ga eerst maar wat mooie plaatjes...


IJssel bij Zwolle

Zwartewater bij Genemuiden

 

Zwarte water bij Zwolle



B&M lampjes ook goed voor zichtbaarheid overdag

Lekker liggen, fietsen en van uitzicht genieten.

Tja... dan het ongeluk. Om eerst kort samen te vatten - afgelopen maandag weer met de Sunrider op pad naar Hardenberg. Vroeg vertrokken zodat ik wat tijd had om alles wat weer moet wennen rustig te doen. Voor het eerst ook het hele traject in het donker. Het miezert een beetje. Gaat heerlijk, tot kruising N340 (Zwolle-Ommen) en weg tussen Dalfsen en Nieuw Leusen. Kwart over zeven, er komt veel verkeer van Dalfsen, een file voor het stoplicht. Ik sta een tijdje te wachten op de parallel-weg waar geen stoplichten zijn. Dan laat een rij busjes een gaatje waar ik door kan. Geen verkeer op de andere rijbaan dus daar ga ik. Op het moment dat ik tussen de rij wachtende busjes doorrij schiet me te binnen.. STOM!!.. er is nog een voorsorteervak... De auto die daar aan komt heeft groen, kan mij niet zien komen (door de busjes), ik kon hem niet zien... Hij raakt me vol op de zijkant.

Grrr...de Sunrider is net uitgebreid gereviseerd door Alligt. Dit is m'n eerste woon-werk rit sinds lange tijd. En daar gaat m'n reputatie van 35 jaar (auto en fiets) rijden zonder ongelukken! Een klassieke domme fout, geholpen door infrastructuur die wel ontwerpen is op doorgaand autoverkeer (beveiligd door stoplichten) maar duidelijk nog niet op doorgaand fiets en velomobiel verkeer (niet beveiligd door stoplichten).

Maar er is ook positief nieuws:
1) De auto-bestuurder is geschrokken maar verder ok. En ik stap ongeschonden uit de Sunrider!
2) Een belletje naar Fietsned.nl resulteert in een king-size repatriering-truck die de Sunrider keurig bij Alligt in Dronten aflevert.
3) De jongen die me aanreed blijkt het hart op de goede plek te hebben. Hij brengt me naar huis, waar we gezellig de verzekeringpapieren invullen. Zijn auto heeft schade aan de bumper en motorkap.
4) En last-but-not-least: ik ben prettig verrast hoe goed de Sunrider mij beschermd heeft. Hij zit vol scheuren en scheurtjes maar heeft z.n vorm goed behouden. Er zijn geen stukken losgekomen. Het geheel heeft gewerkt als een "cocoon" die veel energie heeft opgenomen. Ik heb niets, althans op het moment dat ik uit de Sunrider kruip. Later blijkt m'n ribbenkast wel wat pijnlijk.

Repatriering na telefoontje naar Fietsned.nl....

Tja....

Zijkant waar auto de Sunrider raakte

Gescheurd, gebroken, verbogen, er valt wat te klussen....

Gescheurde armsteun. Stoeltje is gedemonteerd.

Foto van http://www.sunrider-cycles.com/. laat de constructie zien. Het binnenwerk voordat het verlijmd wordt in de carroserie.

Hierboven is te zien dat de Sunrider bestaat uit een dragend binnenwerk wat in een carroserie gelijmd wordt. Beide delen worden uit GRP (Glassfibre Reinforced Plastic, in dit geval polyester) gemaakt.

Zoals ik al zei, de Sunrider zit vol scheuren en scheurtjes. Maar er is geen enkele lijmnaad losgekomen. Nog een foto hoger zie je het binnenwerk na de aanrijding. De "armsteun" is over de lengte gescheurd. Het lijkt er op dat de verlijmde "armsteun" samen met de carroserie als een "balk" gewerkt heeft die voldoende stijf en sterk was om te voorkomen dat ik zelf geraakt werd. Alles heeft wat meegegeven, er is veel gedelamineerd en daardoor is energie opgenomen. Maar de vorm is intact, er zijn geen stukken losgescheurd en de ruimte rond de stoel is goed beschermd gebleven. Het was toch een beste klap...

Ik wacht nu even tot de pijntjes uit m'n ribbenkast verdwenen zijn. Daarna meld ik me weer en volgt een klus-project. Alles is repareerbaar, veel uren met glasmatjes in de weer, een nieuwe carroserie is mooier maar duurder. Ik ga hem eerst maar eens demonteren. Best leuk lijkt me...;-) 

Leuk gesprek

Al een tijd niet meer van me laten horen op m'n blog. De levering van de Sunrider door Sunrider-Cycles IJmuiden blijkt bepaald niet vlekkeloos geweest te zijn. Sinds oktober zijn er problemen met de e-assist onderdelen (hub-motor, controller en accu) van Crystalyte. Inmiddels is Sunrider-Cycles overgenomen door Alligt in Dronten en Akkurat in Duitsland. Alligt heeft besloten om de zaak te her-ontwerpen, gebruik makend van een andere leverancier voor de e-assist. M'n Sunrider staat daarom een tijdje in Dronten.

Iets anders: afgelopen weekend samen met Eric Zinger en Jos Sluijsmans (http://www.lichtensnel.webklik.nl/) gesproken met Johan Vrielink van Flevobike (http://www.flevobike.nl/ en Johan's blog http://velomobileseminar2012.blogspot.com/). Leuk bedrijf en enthousiast gesprek! Johan heeft Flevobike opgericht, is inmiddels gepensioneerd maar nog steeds boordevol ideeën. Onder andere over gebruik van velomobielen als fun-alternatief voor woon-werk verkeer per auto. Dat raakte wel een snaar bij mij zullen we maar zeggen...

De velomobiel ontwikkeld zich ruwweg in twee verschillende richtingen, zie ook artikel in "Ligfiets &" www.webklik.nl/user_files/2011_02/223538/Ligfiets2011_3Dringen.pdf:
1) Voorbeelden WAW en Quest. Voor o.a. racefietser die ontdekt heeft dat fiets-techniek slimmer kan. De nadruk ligt op laagste luchtweerstand en gewicht. Dit levert lage en nogal spartaanse velomobielen op, leuk om op eigen kracht hoge snelheden en lange afstanden te halen.
2) Voorbeelden Orca en Sunrider. Voor o.a. automobilist die ontdekt heeft dat fun-fietsen/bewegen over relatief lange afstand mogelijk is zonder de weer-en-wind nadelen. De nadruk ligt meer op comfort en design. Dat levert wat leuker/praktischer vormgegeven, maar ook zwaardere velomobielen op.

Voor de zwaardere (groep 2) velomobielen is electro-ondersteuning interessant. Verbeteringen op het gebied van wegligging en veiligheid resulteren meer gewicht. Ook makkelijke instap en een mooie en comfortabele binnenafwerking geven meer gewicht. Banden die niet lek rijden geven meer rol-weerstand. Allemaal zaken die vragen om e-assist.

Ook Flevobike is al een tijd actief op dit gebied, met als resultaat de e-assist Green Machine, een tot 25 km/u electro-ondersteunde ligfiets.

Maar voor een velomobiel stelt 25 km/u niet zoveel voor en e-assist is daardoor bij die snelheid niet zo zinvol, zeker niet in vlak Nederland.


Voor e-assist bij de hogere velomobiel snelheden is een RDW-keur nodig. Op zich goed want constructie, remmen, verlichting, etc moet geschikt zijn voor de hogere snelheid. Maar het RDW-keur is te kostbaar voor de bedrijfs-omvang van de huidige velomobiel-bouwers. De NL-regels passen helaas niet bij deze innovaties vanuit kleine bedrijven en vormen daardoor een blokkade. Niet goed.

Voor mijn e-assist Sunrider is gebruik gemaakt van Duitse regelgeving. TUV heeft de bevoegdheid om een keur af te geven voor kleine series, passend op bedrijven als Flevobike. In Nederland lijkt mij zo'n constructie ook voor de hand liggen, mogelijk door samenwerking van instituten als TNO of KEMA en de locale RDW? Bedrijven als Flevobike en Alligt (maar zij niet alleen...) zouden ineens vooruit kunnen met hun "groep 2" innovaties. Ik ben nog op zoek naar de juiste contacten...;-)