Hoogwater ;-)... en botsing... :-(

Een wat langer verhaal deze keer vrees ik...

Om te beginnen: De Sunrider is weer terug! Er zit nu een controller en accu van Akkurat in. Daarnaast heeft Leo (Alligt) de tussen-as vervangen, is nu zwaarder uitgevoerd, en nog zo het één en ander. Omdat ik nu veel in het donker ga rijden zijn twee B&M led-lampjes gemonteerd direct voor de spiegels. Staat wel mooi vind ik zelf en geeft een bult licht. Moet ook wel want de parallel-wegen op mijn woon-werk route zijn onverlicht en er is geen markering (geen strepen, geen reflectoren).

Om de zaak te testen voordat ik weer ga woon-werk-verkeren een rondje Zwolle-Kampen-Genemuiden-Hasselt-Zwolle gemaakt, langs de IJssel en Zwarte water. Genoten van de Sunrider en de hoogwater vergezichten. Heerlijk om weer comfortabel liggend te genieten van het uitzicht, af en toe een flinke bui over me heen waarvan ik alleen wat spetters in m'n gezicht voel... big smile.

Voordat ik verder ga eerst maar wat mooie plaatjes...


IJssel bij Zwolle

Zwartewater bij Genemuiden

 

Zwarte water bij Zwolle



B&M lampjes ook goed voor zichtbaarheid overdag

Lekker liggen, fietsen en van uitzicht genieten.

Tja... dan het ongeluk. Om eerst kort samen te vatten - afgelopen maandag weer met de Sunrider op pad naar Hardenberg. Vroeg vertrokken zodat ik wat tijd had om alles wat weer moet wennen rustig te doen. Voor het eerst ook het hele traject in het donker. Het miezert een beetje. Gaat heerlijk, tot kruising N340 (Zwolle-Ommen) en weg tussen Dalfsen en Nieuw Leusen. Kwart over zeven, er komt veel verkeer van Dalfsen, een file voor het stoplicht. Ik sta een tijdje te wachten op de parallel-weg waar geen stoplichten zijn. Dan laat een rij busjes een gaatje waar ik door kan. Geen verkeer op de andere rijbaan dus daar ga ik. Op het moment dat ik tussen de rij wachtende busjes doorrij schiet me te binnen.. STOM!!.. er is nog een voorsorteervak... De auto die daar aan komt heeft groen, kan mij niet zien komen (door de busjes), ik kon hem niet zien... Hij raakt me vol op de zijkant.

Grrr...de Sunrider is net uitgebreid gereviseerd door Alligt. Dit is m'n eerste woon-werk rit sinds lange tijd. En daar gaat m'n reputatie van 35 jaar (auto en fiets) rijden zonder ongelukken! Een klassieke domme fout, geholpen door infrastructuur die wel ontwerpen is op doorgaand autoverkeer (beveiligd door stoplichten) maar duidelijk nog niet op doorgaand fiets en velomobiel verkeer (niet beveiligd door stoplichten).

Maar er is ook positief nieuws:
1) De auto-bestuurder is geschrokken maar verder ok. En ik stap ongeschonden uit de Sunrider!
2) Een belletje naar Fietsned.nl resulteert in een king-size repatriering-truck die de Sunrider keurig bij Alligt in Dronten aflevert.
3) De jongen die me aanreed blijkt het hart op de goede plek te hebben. Hij brengt me naar huis, waar we gezellig de verzekeringpapieren invullen. Zijn auto heeft schade aan de bumper en motorkap.
4) En last-but-not-least: ik ben prettig verrast hoe goed de Sunrider mij beschermd heeft. Hij zit vol scheuren en scheurtjes maar heeft z.n vorm goed behouden. Er zijn geen stukken losgekomen. Het geheel heeft gewerkt als een "cocoon" die veel energie heeft opgenomen. Ik heb niets, althans op het moment dat ik uit de Sunrider kruip. Later blijkt m'n ribbenkast wel wat pijnlijk.

Repatriering na telefoontje naar Fietsned.nl....

Tja....

Zijkant waar auto de Sunrider raakte

Gescheurd, gebroken, verbogen, er valt wat te klussen....

Gescheurde armsteun. Stoeltje is gedemonteerd.

Foto van http://www.sunrider-cycles.com/. laat de constructie zien. Het binnenwerk voordat het verlijmd wordt in de carroserie.

Hierboven is te zien dat de Sunrider bestaat uit een dragend binnenwerk wat in een carroserie gelijmd wordt. Beide delen worden uit GRP (Glassfibre Reinforced Plastic, in dit geval polyester) gemaakt.

Zoals ik al zei, de Sunrider zit vol scheuren en scheurtjes. Maar er is geen enkele lijmnaad losgekomen. Nog een foto hoger zie je het binnenwerk na de aanrijding. De "armsteun" is over de lengte gescheurd. Het lijkt er op dat de verlijmde "armsteun" samen met de carroserie als een "balk" gewerkt heeft die voldoende stijf en sterk was om te voorkomen dat ik zelf geraakt werd. Alles heeft wat meegegeven, er is veel gedelamineerd en daardoor is energie opgenomen. Maar de vorm is intact, er zijn geen stukken losgescheurd en de ruimte rond de stoel is goed beschermd gebleven. Het was toch een beste klap...

Ik wacht nu even tot de pijntjes uit m'n ribbenkast verdwenen zijn. Daarna meld ik me weer en volgt een klus-project. Alles is repareerbaar, veel uren met glasmatjes in de weer, een nieuwe carroserie is mooier maar duurder. Ik ga hem eerst maar eens demonteren. Best leuk lijkt me...;-) 

Leuk gesprek

Al een tijd niet meer van me laten horen op m'n blog. De levering van de Sunrider door Sunrider-Cycles IJmuiden blijkt bepaald niet vlekkeloos geweest te zijn. Sinds oktober zijn er problemen met de e-assist onderdelen (hub-motor, controller en accu) van Crystalyte. Inmiddels is Sunrider-Cycles overgenomen door Alligt in Dronten en Akkurat in Duitsland. Alligt heeft besloten om de zaak te her-ontwerpen, gebruik makend van een andere leverancier voor de e-assist. M'n Sunrider staat daarom een tijdje in Dronten.

Iets anders: afgelopen weekend samen met Eric Zinger en Jos Sluijsmans (http://www.lichtensnel.webklik.nl/) gesproken met Johan Vrielink van Flevobike (http://www.flevobike.nl/ en Johan's blog http://velomobileseminar2012.blogspot.com/). Leuk bedrijf en enthousiast gesprek! Johan heeft Flevobike opgericht, is inmiddels gepensioneerd maar nog steeds boordevol ideeën. Onder andere over gebruik van velomobielen als fun-alternatief voor woon-werk verkeer per auto. Dat raakte wel een snaar bij mij zullen we maar zeggen...

De velomobiel ontwikkeld zich ruwweg in twee verschillende richtingen, zie ook artikel in "Ligfiets &" www.webklik.nl/user_files/2011_02/223538/Ligfiets2011_3Dringen.pdf:
1) Voorbeelden WAW en Quest. Voor o.a. racefietser die ontdekt heeft dat fiets-techniek slimmer kan. De nadruk ligt op laagste luchtweerstand en gewicht. Dit levert lage en nogal spartaanse velomobielen op, leuk om op eigen kracht hoge snelheden en lange afstanden te halen.
2) Voorbeelden Orca en Sunrider. Voor o.a. automobilist die ontdekt heeft dat fun-fietsen/bewegen over relatief lange afstand mogelijk is zonder de weer-en-wind nadelen. De nadruk ligt meer op comfort en design. Dat levert wat leuker/praktischer vormgegeven, maar ook zwaardere velomobielen op.

Voor de zwaardere (groep 2) velomobielen is electro-ondersteuning interessant. Verbeteringen op het gebied van wegligging en veiligheid resulteren meer gewicht. Ook makkelijke instap en een mooie en comfortabele binnenafwerking geven meer gewicht. Banden die niet lek rijden geven meer rol-weerstand. Allemaal zaken die vragen om e-assist.

Ook Flevobike is al een tijd actief op dit gebied, met als resultaat de e-assist Green Machine, een tot 25 km/u electro-ondersteunde ligfiets.

Maar voor een velomobiel stelt 25 km/u niet zoveel voor en e-assist is daardoor bij die snelheid niet zo zinvol, zeker niet in vlak Nederland.


Voor e-assist bij de hogere velomobiel snelheden is een RDW-keur nodig. Op zich goed want constructie, remmen, verlichting, etc moet geschikt zijn voor de hogere snelheid. Maar het RDW-keur is te kostbaar voor de bedrijfs-omvang van de huidige velomobiel-bouwers. De NL-regels passen helaas niet bij deze innovaties vanuit kleine bedrijven en vormen daardoor een blokkade. Niet goed.

Voor mijn e-assist Sunrider is gebruik gemaakt van Duitse regelgeving. TUV heeft de bevoegdheid om een keur af te geven voor kleine series, passend op bedrijven als Flevobike. In Nederland lijkt mij zo'n constructie ook voor de hand liggen, mogelijk door samenwerking van instituten als TNO of KEMA en de locale RDW? Bedrijven als Flevobike en Alligt (maar zij niet alleen...) zouden ineens vooruit kunnen met hun "groep 2" innovaties. Ik ben nog op zoek naar de juiste contacten...;-)

Bofkont of Pechvogel...

Eerst de bofkont: zo rond half zes 's middags stap ik in de Sunrider en fiets van mijn werk in Hardenberg naar huis via Marienberg - Beerze - Ommen - Vilsteren - Dalfsen naar Zwolle. Totaal 50 km forenzen via een erg geslaagde toeristische route. Weiland, bos, langs spoorlijn, door schilderachtige kleine dorpjes en als toegift een heerlijk stukje rivierdijk langs de Overijsselse Vecht. Dat alles op "fiets-snelweg-achtige" wegen waar rond die tijd geen kip fietst. Weinig zij-wegen en opritten, weinig snelheids wisselingen, dus gemiddelde snelheid ligt dicht bij kruis-snelheid, 40 km/h gemiddeld bij 45 km/h kruissnelheid geeft precies een uur en een kwartier reistijd. Ik wordt steeds enthousister over die Sunrider... Ik heb wat fotootjes van deze route van internet geplukt om alvast een impressie te geven, zal later zelf nog wat foto's maken.

Tja, dan kom ik met een "big smile" thuis 's avonds.

Dan de pechvogel... Tot nu toe 1200 km gefietst. Het achterwiel (zie blog van augustus) houdt het goed maar de accu heb ik weer ingeleverd. Gaf problemen met opladen. Dat wordt nu onderzocht bij de leverancier van de electra (Crystalite), intussen ben ik weer tot de auto veroordeeld... Hmm, nu al twee weken niet gefietst. Ik zie het als kinderziektes, er is nog weining ervaring met dit soort vervoer en ik zal nog wel vaker met "proto-type"problemen te maken krijgen... Daar staat tegenover dat Alligt in Dronten er z'n schouders onder zet om dit proto-type stadium achter zich te laten. Alligt heeft het ontwerp en de productie deze zomer overgenomen van Sunrider Cycles in IJmuiden (waar ik de velomobiel gekocht heb), inclusief de garantie afhandeling. Ben benieuwd...

De balans slaat erg duidelijk door in de richting van de bofkont. Ik denk dat dat prototype stadium wel te kraken is en het komende jaar veel rijplezier en "hardware" ervaring gaat opleveren. En daarnaast een hobby erbij ;-). Een paar projectjes:

* Onderkomen - inmiddels is een "kattenluik" gemaakt zodat de velo droog in de schuur kan staan. Ook wel makkelijk voor onderhoud en ik vindt het wel geinig staan...

* Verlichting. Het wordt rap donkerder op de woon-werk verkeer tijden. De wegen die ik rij zijn niet verlicht en hebben geen / nauwelijks markering. Gelukkig is er nogal wat aan LED verlichting verkrijgbaar; ik ben aan het uitzoeken wat het moet worden. Denk aan 2 B&M Ixon Cyo lampjes op de 12V verlichtings-accu, gemonteerd achter de spiegels. Als de standaard koplamp dan nog wat hulp nodig heeft zou daar nog een Phillips LBL bij kunnen komen, maar die moet dan nog wel geschikt gemaakt worden voor 12V.

* Gordels/rolbeugel. Ben nog steeds van mening dat veiligheid van velomobielen gediend zou zijn met montage van gordels. De "carrosserie" kan bescherming geven op voorwaarde dat je op je stoeltje blijft zitten. Bij frontale aanrijding komt m'n hoofd nu op het kunstof ruitje vóór me terecht, dat lijkt me niet prettig... Een 4-punts gordel zou dan niet verkeerd zijn.

Wordt vervolgd...;-)

Back in Business

Het is even stil geweest op m'n blog. Vóór de vakantie heb ik de e-Sunrider bij Alligt in Dronten ingeleverd. De achterwiel-periekelen werden daar opgelost. Inmiddels ben ik weer 2 weken aan het "fietsen" en ik moet zeggen, het wordt steeds leuker. Er staat nu 850 km op de teller.

Leo Visscher van Alligt heeft het achterwiel voorzien van drie dikke aluminium "spaken" die in de velg geschroefd zijn. Het idee is dat deze "spaken" de aandrijf-krachten voor hun rekening nemen. In eerste instantie ligt kruislings spaken meer voor de hand, maar de ruimte tussen motor en velg is daar volgens Leo te klein voor. Resulteert in een te grote hoek van de spaken t.o.v. de velg. Tot nu toe werkt de oplossing van Leo goed.

Zoals gezegd, het bevalt steeds beter. Het ochtend-riueel gaat al wat vlotter, sturen met de stuurknuppels begint te wennen, ik leer de route kennen, dat soort dingetjes. En wat een genot, na het opstaan 's morgens ga je weer lekker liggen, zie je de zon opkomen, ruik je de ochtend, echt wat ik gehoopt had. Ben benieuwd hoe dat blijft bevallen als het donkerder wordt.

Ik ben inmiddels teruggekomen op m'n eerste idee over fiets-kleding. Aanvankelijk dacht ik om in gewone kleren te fietsen, met veel ondersteuning 's morgens en daardoor onbezweet aankomen op m'n werk. Maar dat is saai... gewoon veel leuker om flink mee te trappen! Dus ik trek nu 's morgens fietskleding aan en verkleedt me na aankomst. Dat kost wel wat extra tijd maar ondertussen start de computer/netwerk op dus dat scheelt weer...

De rij-tijd is goed te doen. Enkele reis woon-werk op de teller van de Sunrider is 44.5 km. Van deur tot deur gaar dat in 1 uur 10 min, vaak nog wat minder. Kruis-snelheid ongeveer 45 - 47 km/h, gemiddeld zo'n 38 km/h. Ik rij een route met parallel wegen langs een provinciale weg, die lenen zich goed voor deze snelheid. Lange stukken zijn goed overzichtelijk, weinig verkeer. Tot nu toe althans, want het is nog zomervakantie voor de scholen hier. Over een week gaat dat veranderen, veel scholieren maken ook gebruik van de parallelwegen, daar zal ik nog wel wat over te melden hebben vrees ik...;-)

Reset

Zo, inmiddels is de e-Sunrider weer ingeleverd. Bij Alligt in Dronten, want die hebben Sunrider-Cycles overgenomen. Het blijkt toch een algemeen probleem te zijn; de kombinatie van kleine diameter 20" velg en grote diameter as (de electro-motor) geeft weinig ruimte voor een goed gevlochten spaakpatroon. Daarom worden de spaken radiaal gespaakt, wat naar mijn (en Alligt's) gevoel niet ideaal is voor een aangedreven en zwaar belast achterwiel. Vanwege het gewicht van de Sunrider en mijn eigen gewicht :-( krijgt dat achterwiel nogal wat voor z'n kiezen.

Neemt niet weg dat zulke problemen na slechts 200 km rijden merkwaardig zijn. Alligt gaat dit uitzoeken. Ik meldt mij weer als de problemen zijn opgelost.

TUV Geprüft...

Vandaag pechdag...! 's morgens op weg naar m'n werk werd de wegligging steeds beroerder. Uitgestapt, na wat voelen en duwen bleken alle spaken in het achterwiel los te zitten... Na 2 dagen rijden...!

Hmm.. niet zo'n goede beurt van Sunrider. Maar gelukkig heb ik me al aangemeld bij FietsNed, de mobiele fietsenmaker, een soort wegenwacht voor fietsers. Dus bellen, maar krijg helaas een bandje met de mededeling dat ze nog niet wakker zijn. Gewacht tot 8 uur, weer geprobeerd, nu wordt ik doorgeschakeld naar een mobiel nummer wat niet opgenomen wordt maar wel de mogelijkheid geeft om voicemail in te spreken. Helaas wordt daar verder niet meer op gereageerd. 

Hmm.. niet zo'n goede beurt van FietsNed. Maar gelukkig is een telefoontje naar huis een stuk effectiever.

Tja, de sunrider staat dus even werkloos te wachten op betere tijden. Jammer, want het ging (letterlijk) erg zonnig van start. Getuige de foto's die een collega maakte.

Daarbij kreeg ik al een suggestie voor een mogelijke opvolger... er wordt volop mee-gedacht... ;-) 

Hoop dat ik snel weer velo-mobiel ben!

Goed idee

Zo dus!! Dat er niet meer mensen in zo'n ding rondrijden...

De e-Sunrider is gearriveerd. Papieren, brommer verzekering, nummerbord, alles is rond. Vandaag was de "maidentrip", de eerste 2x 50 km, street legal 45km/h ondersteunde velomobiel. Nou, als m'n enthousiasme zo groot blijft zit het wel snor met het idee.

Wel gek gezicht toch, zo'n nummerbord achterop. De portier op m'n bedrijf zat geljik met een groot probleem... met de auto sta je op de parkeerplaats. Fietsen, brommers en motoren gaan in de fietsenstalling, maar wat moet je hier nou mee???

De merknaam blijft wat verwarrend. Op de website en de "brommerpapieren" staat Aerorider, op de fiets zelf staat zoals je kan zien Sunrider. Feit is dat e-Sunrider en Aerorider Sport in feite identieke fietsen zijn, met ondersteuning tot 45 km/h. De Sunrider is ook te koop als Human Powered-only. Affijn, inmiddels is Sunrider-Cycles overgenomen door Alligt en Akkurad dus misschien gaat dat allemaal veranderen. Blijft een mooie fiets vind ik. Als pièce de résistance zijn opzij wat extra led's aangebracht, voor zichtbaarheid van opzij in de winter.

Maar goed, de eerste trip beviel dus erg goed. Lekker weer ook om te beginnen. Weinig wind, blauwe lucht, weinig schoolkinderen... ;-) Goed om de eerste ervaring op te doen. En die ervaring ga ik wel nodig hebben. Allerlei weggebruikers zijn verrast door de snelheid, en ik zelf ook eigenlijk. 45 kim/h is een slakkegang in een auto, maar niet in dit ding. Het gevoel van snelheid is tamelijk hoog zal ik maar zeggen. Moet mezelf duidelijk inhouden op drukkere stukken. Als je er niet bij nadenkt ga je dan te hard. Niet de bedoeling, niet alleen onveilig, maar zeker ook niet de bedoeling om lui die ik nog vaak ga tegenkomen de stuipen op het lijf te jagen... Tijdens de eerste 500 km van een beginnende velomobilist schijnen er nogal wat ongelukken(jes) voor te komen, laat ik me maar als doel stellen me niet bij deze brokkenmakers te scharen. Benieuwd wat ik nog te melden zal hebben op dit gebied....

Maar op de stille rechte stukken (en daar zijn er genoeg van op m'n route) gaat de "rem"er af. En dan is het volop genieten! Tweede helft van de week wordt nogal wat regen verwacht. Lijkt me leuk... fietsen zonder jas en lekker droog zitten. Je hoort er nog van.