Bouw Sunrider II - 3, Subframe en verlichting...

De afgelopen tijd heb ik wat meer aan de Sunrider kunnen bouwen. Een wat langere post deze keer dus. De werkzaamheden aan de body zijn intussen min of meer afgerond, het schiet aardig op. Ik heb het al een paar keer geschreven geloof ik, maar dit is echt leuk werk! De afgelopen week zijn met name  het achterwiel + -ophanging en het subframe onder handen genomen. Zonde om zo'n mooi stukje vakwerk ergens onder de velomobiel weg te moffelen! Ik denk dat ik nog een tweede subframe ga bouwen om aan de muur te hangen... ;-).

Subframe

 Aan het subframe wordt de voorwiel ophanging, de besturing, de ketting-loop en het stoeltje bevestigd. Het vormt een mooi stijf geheel om de voorwielen in het gareel te houden en is redelijk eenvoudig (de-) monteerbaar bij schade of om later bijvoorbeeld een subframe versie 2.0 te monteren. Je weet tenslotte nooit met Leo... ;-)

Subframe puzzel..

Uitwisselbaar

De achtervork wordt uit aluminium plaat gefreesd en door popnagels verbonden. Dat 'poppen' heb ik nog niet eerder gedaan, maar het is een eitje na wat instructies van Leo (alles eerst goed schoonmaken, nee je mag geen spleet meer zien vóórdat je popnagelt...). Het resultaat ziet er ook weer fraai uit.

Achterbrug

Er komt een Rohloff naaf in het achterwiel. Normaal zou die met kabels vanaf de joy-sticks bediend worden, maar Leo heeft nog een proef-exemplaar servo-motor voor op de Rohloff liggen, dus waarom probeer je die niet...  Tja, het wordt dus een elektrisch bediende naaf, twee knopjes op de joy-stick, het gaat er wel futuristisch uitzien... Eerst nog 20.000 km testen - als het heel blijft wordt het wellicht een accessoire.

De cylinder bij het achterwiel is de servo-motor voor de Rohloff naaf

Er zijn binnenkort wat besluiten te nemen waar ik nog niet helemaal uit ben:

* Dakje.
Ik zit nog te twijfelen tussen het dakje van Flevobike of van Alligt. Op m'n oude Sunrider zit het Flevobike dakje en een laag ruitje op het deksel. Die combinatie is me erg goed bevallen. Ik hou van het 'buiten' gevoel maar uiteraard niet van kou en regen bij 45 km/h. De combinatie van het lage ruitje op het deksel en de hoge ruit in het dakje geven een luchtstroom die veel rijwind, nattigheid en anderszins (vliegen) bij m'n hoofd weghouden terwijl het buiten-gevoel blijft. Doordat ik tussen de twee ruitjes doorkijk heb ik geen last van condens en/of slecht zicht in het donker / bij regen.
Het Alligt dakje lijkt hierop, maar het dak loopt wat verder door naar voren en de stijlen zijn dikker waardoor ineens veel van het buiten-gevoel verdwenen is. Daar staat tegenover dat de afscherming opzij beter is. Hmm.. ik ben er nog niet uit maar ik neig naar het dakje van Flevobike.

Alligt dakje

Flevobike dakje

Zicht uit Flevobike dakje

* Verlichting.
Verlichting is een belangrijk punt voor mij. Zowel om te zien als gezien te worden. Op mijn woonwerk route rij ik veel buiten de bebouwde kom, op onverlichte parallel-wegen en fietspaden zonder wegmarkering of bermpaaltjes. Wel veel koplamplicht van tegemoet rijdende auto's op de hoofdrijbaan.
Ik gebruik nu twee B&M lampjes die bij de spiegels gemonteerd zijn. Ze zijn redelijk goed afgeschermd zodat ze niet meer verblinden dan auto-dimlicht. De positie bij de spiegels geeft wat hoogte (effectiever voor verlichting van de weg) en breedte (beter herkenbaar als iets anders dan fiets voor tegemoetkomend verkeer). Dat bevalt goed en ik ga het op de nieuwe Sunrider ook monteren. Maar er zijn momenten dat ik iets vaags zie zonder het direct goed te kunnen plaatsen. Een onverlichte fietser, een wandelaar, iets wat op de weg ligt... dat geeft geen prettig gevoel als ik daar in het donker met 45km/h op af stuif... Er moet een stel verstralers in de neus bijkomen, zoiets als de Saferide 80 van Phillips. Suggesties zijn welkom..:-)

B&M lampjes bij spiegels

 Voor de zijkant verlichting komen er, net als bij m'n oude Sunrider, twee LED-strips die de voor- en achterkant markeren. Staat best mooi vind ik en maken de velomobiel ook zichtbaar als er nog geen auto-lampen op schijnen. Naar mijn idee is het vertrouwen op zij-reflectie een redelijk groot misverstand. Op zich is reflectie prima, maar je bent pas op een (te) laat moment zichtbaar. Toevallig reed ik vorige week met de auto in het donker in de buurt van Alligt/Velomobiel.nl een kruising tegemoet waar van links een blauwe Quest kwam. Ik had nog enige afstand tot de kruising dus de Quest-rijder reed met een redelijk gangetje door en vóór mij langs. Niets aan de hand, maar pas recht vóór mij zag ik hem, door de reflectie-strepen op de zijkant. Dat gaf een vervelend gevoel, ik had hem eerder willen zien. Auto-dimlichten schijnen naar voren en naar rechts, om de berm te verlichten. Maar niet naar links, om verblinding te voorkomen. En dus werd er ook niet veel gereflecteerd door de van links komende Quest.

LED zijkant verlichting

Zijkant verlichting

Ik ben een voorstander van 'actieve' zijkant-verlichting die de voor- en achterkant van de velomobiel aangeven. Dat mag best wat fel zijn, om op te vallen ten opzichte van allerlei achtergrond licht. LED-strips kosten niet veel meer tegenwoordig en zijn eenvoudig met wat kit aan de binnenkant aan te brengen. Een paar gaatjes boren (gebruik een freesje om een net gat te maken) voor de LED's en klaar is Kees...

De vorderingen van de bouw staan weer in detail beschreven in onderstaande handleiding.

Montage handleiding Sunrider II, 05 januari 2014

Assembly instructions Sunrider II, January 05th 2014

Bouw Sunrider II - 2. En prettige feestdagen! En hoe meer vreemde vogels hoe beter...

Allereerst: mooie kerstdagen en veel geluk en gezondheid gewenst voor het nieuwe jaar!

Alvast wat overpeinzingen voor 2014: wat de velomobielen aangaat ziet het er veelbelovend uit. Veel initiatieven voor nieuwe driewielers, zelfs wat nieuwe ideeën voor 4 wielen... Wat ik persoonlijk erg leuk vind is dat diverse ontwikkelingen steeds meer verschillende doelgroepen in het vizier lijken te hebben. Het blijft erg leuk om te zien hoe hard een fietser kan gaan. Er gebeurt veel hier, zowel in 'formule 1' vorm als ook voor meer 'dagelijkse' wedstrijden en -gebruik. Daarnaast meer en meer aandacht voor andere onderwerpen die (aspirant) gebruikers interessant kunnen vinden. Naast 'spartaanse' snelheid is er steeds meer aandacht voor vorm, veiligheid, bouwtechnieken, e-assist, gebruiksgemak en comfort. Benieuwd of die interesse inderdaad zal blijken toe te nemen!

Mijn interesse heeft het in ieder geval. Misschien komt het omdat ik de velomobiel gebruik als alternatief voor m'n auto. Mijn verbazend goede ervaring op het gebied van velomobiel-veiligheid heeft er zeker aan bijgedragen. Er komen steeds meer vreemde vogels op de woon-werk routes en dat is erg goed nieuws. E-scooters die maximaal 25km/h gaan, de elektrische fiets die ook 25 km/h gaat of harder als de fietser verder gaat waar de ondersteuning ophoudt, de speed pedelec die ze voorbij sjeest, autofabrikanten als Audi, Mercedes, Volkswagen die interesse tonen voor e-assist fietsen, racefietsers die het een sport vinden om iedereen voorbij te fietsen en de velomobiel die al dan niet electro-ondersteund het hardst van allemaal kan gaan. Ontwikkelingen lijken over elkaar heen te buitelen. Helmplicht is daarbij nog een issue, maar ook dat wordt opgelost als de aantallen toenemen. Skiers dragen geen motorhelmen. Ook voor de pedelec (en dus ook voor de velomobilist) zullen bruikbare helmen op de markt komen zodra de vraag toeneemt.

Steeds meer vreemde vogels op woon-werk routes - Speed Pedelecs

Smart e-bike, interesse vanuit auto industrie.

Een ambtenaar die verantwoordelijk is voor infrastructuur zei ooit eens tegen me: verwacht niet veel visie op het gebied van infrastructuur voor velomobielen. De investeringen zijn te groot om daar veel mee te experimenteren... Maar een actueel probleem is een goede motivator dus op dit moment wordt geïnvesteerd in infrastructuur vanwege de explosieve toename van elektrische fietsen op de woon-werk verkeer routes. Het is te verwachten dat de speed pedelecs dat proces gaan versnellen, zowel op het gebied van infrastructuur als ook regelgeving. En daar profiteren de velomobilisten van. Hoe meer vreemde vogels hoe beter...

Dit zien we graag als velomobilist

Hovenring in Eindhoven

De bouw van m'n vreemde vogel vordert intussen gestaag. De carrosserie begint al vorm te krijgen. Het monteren van de bovenkant was wel wat gepruts en er is nog wat lamineerwerk nodig om de zaak te verstevigen waardoor het gewicht alleen maar toeneemt. Er wordt gewerkt aan een nieuwe mal waardoor de buiten schaal en de bovenkant één geheel gaan vormen. Dat gaat tijd en gewicht schelen, maar nu nog niet...

Vreemde vogel bouw... ;-)

Ik heb nog wat zitten sleutelen aan de handleiding. Er is nu ook een Engelstalige versie en ben nog bezig met een hoofdstuk over PBM's (persoonlijke beschermings middelen) en gereedschappen. Leuk werk... ;-)

Nederlandstalige handleiding

Engelstalige handleiding

Bouw Sunrider II - 1

De bouw van m'n nieuwe Sunrider II vordert langzaam (want maar halve dag per week) maar gestaag. De carrosserie bestaat uit een binnen- en buitenschaal. Dat resulteert in een vrij zware velomobiel, dat is niet zo mooi :-( . De binnen- en buitenschaal vormen een 'doos' constructie aan beide zijkanten die goed beschermt bij zijdelingse aanrijdingen, dat is wel zo mooi :-) .

Binnenschaal in buitenschaal gelijmd

Dat laatste argument, veiligheid, is toch wel een zwaarwegend (aardige woordspeling..?) punt voor mij. Zeker na m'n bijdrage aan de velomobiel botsproeven vorig jaar, zie Hoogwater ;-)... en botsing... :-( Ik blijf van mening dat er hier veel te ontwikkelen valt - en niet noodzakelijk ten koste van gewicht. Maar er moet wel vraag naar zijn natuurlijk, en dat is kennelijk (nog) niet erg het geval. Ik zie althans nog weinig aandacht voor veiligheid op de websites van de diverse velomobiel-bouwers (Alligt is bij mijn weten de enige die er wat over te melden heeft) en dat zou neem ik aan anders zijn als de velomobiel-kopers dit een belangrijk keuze-argument zouden vinden. Prestatie voert vooralsnog duidelijk de boventoon.

Sunrider na zijdelingse botsproef met Volvo...

     

Doos-constructie in praktijk
Gescheurde dwarsbalk heeft mij veel ellende bespaard

                                           
Voorlopig voel ik mij happy in m'n 'doos' constructie. Vanwege m'n dagelijkse woon-werk afstand ben ik geneigd om m'n heil te zoeken bij e-assist en dan is het huidige extra gewicht natuurlijk ook minder een probleem. Er zijn trouwens leuke ontwikkelingen op e-assist gebied. De markt is nu duidelijk ontdekt door de wat grotere bedrijven waardoor innovaties elkaar sneller opvolgen. Mijn huidige Sunrider heeft nog een handbediende ondersteuning. Dat geeft een wat omgekeerde-wereld gevoel: de motor doet het werk en ik help een beetje. Hoe hard ik me ook in het zweet fiets, dat gevoel blijft knagen. Als het moet kan ik op de motor alléén ook 45km/h rijden en dat is niet wat ik wil. Kom zeg, ik rij geen brommer... ;-)
Maar er komen nu steeds meer e-assist 'units' waarvan de sensoren en de electronica/software zo goed werken dat het fietsgevoel wel heel mooi behouden blijft. Bosch heeft al in korte tijd een aardige reputatie opgebouwd in de 25km/h markt en houdt zich ook bezig met 45km/h. De EU-regelgeving zal nog even op zich laten wachten maar gezien de e-assist 'hype' van de afgelopen jaren zie ik dat wel in orde komen. De economische belangen beginnen volwassen trekjes te vertonen en dat is over het algemeen een efficiënte motivator. En zolang dit nog niet in orde is kan gebruik gemaakt worden van de wat meer op innovatie gerichte regelgeving bij onze Ooster buren... Misschien moet ik dit toch nog eens aankaarten hier in Nederland want het blijft te gek voor woorden dat je vanuit centre-of-the-(velomobiel)-universe-Dronten uit moet wijken naar Duitsland om deze velomobiel op de weg te krijgen.

Terug naar de bouw. Tot nu toe veel zagen, boren, schuren, lamineren en lijmen. Allemaal redelijk rechttoe-rechtaan werk wat goed te doen is. Afgelopen weekend de binnenschaal in de buitenschaal gelijmd wat mij uiteraard een érg tevreden gevoel gaf.. ;-) . Lijmen is eigenlijk niet het goede woord, er wordt een flexibele kit gebruikt die kieren tussen binnen- en buitenschaal opvult. Hierdoor ontstaat tevens een flexibele verbinding tussen binnen- en buitenschaal wat geen kwaad kan voor het verwerken van hoge lokale belastingen. Bijvoorbeeld - daar is'ie weer - bij een aanrijding. Het kit-werk zelf vereist overigens wel wat handigheid en ervaring. Het is zeker aan te raden om dit van te voeren te oefenen. Ik heb dat kitten maar aan Leo overgelaten want iemand moest de foto's nemen - toch...?

Mooie foto.... ;-)  Strak kit-werk!

Het fotoverslag van de bouw staat weer op Sunrider II bouwen - voortgang tot 08 dec 2013

Sunrider II

Al een jaar lang stilte van mijn kant....! De rede is simpel. Te druk en dan moeten soms keuzes gemaakt worden. Maar het is weer wat overzichtelijker nu en geïnspireerd door Adri 'Bobslee-Strada' dacht ik... ;-)


Ik ben intussen begonnen aan de bouw van m'n Sunrider II. Het gaat zeker niet zo voortvarend als Adri z'n aanpak maar ik hoop deze winter toch een heel eind te komen. Zaterdag 's ochtends ben ik bij Alligt aan het passen & meten, lamineren, sleutelen en koffie drinken.... tja, erg gezellig!

Dit moet het worden

                             

Dit is het nu...

Het concept van de 45 km/u ondersteuning is erg goed bevallen op m'n 100 km/dag woon werkverkeer. Gewoon veel fun, buiten en sporten tijdens de woon-werk tijd. Maar het onderhoud van de Sunrider gooide voor dit tamelijk intensieve gebruik te veel roet in het eten. Niet helemaal onverwacht, ben nog steeds blij dat ik met het experiment begonnen ben, maar het werd tijd om er iets aan te doen.

Een tijdje geleden heb ik een stuk gereden in Leo z'n  Sunrider II. Zoals te verwachten een heel verschil. Het subframe lijkt een goede keuze. Mooi ontworpen, blijf het jammer vinden dat het aan de onderkant zit...

Subframe. Afdekplaat er op en je ziet er niets meer van, helaas...

Motor op de trapas, weg van weer-en-wind en gebruik makend van Rohlof naaf, afgeschermde ketting, geen derailleur meer en een vrijloop zodat er ook zonder ondersteuning gefietst kan worden, ... alles inmiddels street legal voor  45 km/h ondersteuning. Leo heeft niet stilgezeten afgelopen jaar. Allemaal nogal veelbelovend, ben erg benieuwd hoe het gaat bevallen.

We zitten af en toe te brainstormen wat beter kan, productie methodes van vezelversterkte laminaten zijn divers. Gewichtsbesparing door epoxy/carbon ipv het polyester chopped vezel gespoten laminaat, gebruik van sandwich op zinvolle plekken, waar stijf en waar sterk, afijn nog één bakkie en dan weer aan het werk.... ;-)
Voorlopig voldoet de huidige constructie prima, zeker voor elektrisch ondersteund.

Tijdens de bouw maak ik een fotoverslag. Ook leuk om te doen vind ik en wellicht op termijn bruikbaar als montage handleiding voor het bouwpakket van de Sunrider II van Alligt. Ik weet later in ieder geval hoe ik hem ook-al-weer in elkaar gezet heb. Ik wordt een dagje ouder dus dat kan nog van pas komen bij onderhoud en reparaties...;-)

Voorlopig heb ik erg veel lol in het bouwen. Kan ik beslist aanraden!

Sunrider II bouwen - voortgang tot 30 nov 2013

Je Stinkt

Donkere luchten, bakken regen, harde wind. Op een bochtig dijkje tussen Dalfsen en Zwolle stoeien met het weer. Echt lekker! Alles klopt. M'n benen draaien een lekker tempo, zijn veel meer fietsbenen geworden. Met de twee stuurhandles balanceren tegen de zijwind lijkt haast op zeilen. Lukt goed zonder veel koers wisseling. Beetje remmen voor de bocht, terugschakelen, direct daarna wat 'wind méé' van de e-ondersteuning en tegelijk opschakelen tot het volgende bochtje... heerlijk! Van het gure weer buiten heb ik weinig last, terwijl ik voor m'n gevoel toch 'buiten' fiets. Zonder regenjas, gewoon in m'n fietskleren. De combinatie van het lage ruitje vóór me en hogere ruitje in het Flevobikedakje houdt me goed uit de wind terwijl ik tussen de ruitjes door en opzij goed zicht hou. M'n gezicht wordt wel (wat) nat maar dat is eigenlijk wel lekker. De rest zit gewoon lekker droog binnen te fietsen. Een vreemde gewaarwording, 50 km genieten van het gure weer. Het is nog niet al te koud, zo rond 10C, misschien wordt ik wat minder enthousiast als de temperatuur rond het vriespunt zakt. Aan de andere kant is er op het gebied van kleding nog het één en ander te verbeteren, motor-col, muts onder helm, etc. Ik zie wel.
Ik loop met een brede grijns de huiskamer in. Je stinkt zegt m'n dochter en ik stap tevreden onder de douche. 

Een jaar ervaring en nieuwe Sunrider

Augustus 2011 begon ik m'n experiment om de 100 km woonwerk verkeer te gaan fietsen... geholpen door techniek van vandaag de dag en niet laten weerhouden door wetgeving, infrastructuur, meningen, onderhoud, 55 jaar en nog een heel rijtje argumenten... ;-)

Een goed moment om na een jaar praktijkervaring alles een keer te inventariseren dacht ik. Is het bevallen, na zo'n 30 jaar autorijden? Zal ik er mee doorgaan, is het iets wat op grotere schaal gebruikt zou kunnen worden?

Wat historie...
Najaar 2010
Bij Tempelman in Dronten voor het eerst een ligfiets geprobeerd. Viel niet mee, maar na een snelcursus ligfiets-opstappen lukte het toch aardig. Probeer deze ook eens zeiden ze.... wijzend naar een Alleweder. Tijdens de eerste meters had ik het gevoel weer in m'n "zeepkist-auto" te rijden die m'n opa en ik maakten toen ik een jaar of 6 was. Leuk 'deja-vu' maar tamelijk zwaar op gang te brengen. Bij zo'n 25 km/uur ging het ineens verbazend makkelijk, zelfs ondanks wind-tegen in de polder. Met een klein beetje meer moeite werd dat zo'n 30 - 35 km/uur! Hmmm....stroomlijn helpt kennelijk.
Het begon te kriebelen. Woon-werk met de auto hing me al een tijdje de keel uit, te veel binnenzitten, te veel stilzitten, te veel diesel...

Daarom proefgereden met diverse velomobielen. Een dag met een Quest op pad. In de polder rij ik een racefietser achterop die behoorlijk z'n best doet. Eens proberen... en ik rij bijna 40! Ring-ring, hij kijkt om zo van 'hoezo ring-ring, ik ben hier de snelste', even aanzetten en op maximum vermogen rij ik de racefietser op afstand. Let wel, ik ben 55 jaar, geen noemenswaardige fietsconditie, buikje;-). Hmm.... zou dit iets zijn voor m'n 100 km per dag woon-werk? Na wat rondvragen en Googlen blijkt dat toch tamelijk taakstellend.

Winter 2010-2011
Het idee laat me niet meer los. En de oplossing lijkt eigenlijk simpel: als 100 km per dag met een Quest veel is, dan is een velomobiel met onderdelen van elektrisch ondersteunde fietsen wellicht een bruikbaar alternatief... De praktijk is zoals zo vaak weerbarstiger. Voor veel velomobiel-bouwers is electro-ondersteuning 'not done' en wetgeving ligt dwars. Maar ja, het idee blijft...

Na wat Googlen blijkt dat Sunrider-Cycles in IJmuiden een Velomobiel kan leveren met elektrische ondersteuning van Crystalite. Zonder brommer-keur tot 25km/uur ondersteund, met brommer-keur tot 45. Een dag proefgereden met de laatste versie op m'n woon-werk route. In februari, het waaide, regende, zo'n graad of 5C en... Ik genoot! Dit was goed te doen. Knoop doorgehakt en e-Sunrider besteld.

Voorjaar 2011
De e-Sunrider was snel leverbaar, maar moest nog wel even als brommer gekeurd worden. De NL wetgeving ligt dwars maar Duitsland biedt mogelijkheden. Dus Sunrider uitvoeren naar Duitsland, door TUV als Mopet laten keuren, weer invoeren in NL en de TUV papieren bij de RDW inleveren. Dat circus duurt een paar maanden en levert uiteindelijk brommer-papieren en een geel brommer-nummerbord op!

Zomer 2011
Eind juli haal ik de e-Sunrider op in IJmuiden. Dat is vlak voor m'n zomervakantie. Als ik terugkom blijkt dat Alligt in Dronten en Akkurad in Duitsland samen Sunrider-Cycles hebben overgenomen. Dat komt mij niet slecht uit want Dronten is veel dichterbij voor mij dan IJmuiden. Handig voor onderhoud...

Najaar 2011
Wat een verschil. Als ik met de auto na een dag werken 's avonds thuis kom ben ik moe, regelmatig zit ik 's avonds na het eten tegen de slaap 'te vechten'. Het zal de leeftijd zijn dacht ik. Maar nee, met de Sunrider is dat anders. Opgefrist door de beweging kennelijk.
De rij-tijd neemt toe van ~50 minuten enkele reis met de auto naar 1 uur en 15 minuten met de fiets. Daarbij komt douchen en omkleden, totaal van voordeur-naar-bureaustoel zo'n anderhalf uur. Best veel t.o.v. de auto, maar aan de andere kant kost auto+sporten+douchen meer tijd. En het dagelijkse sporten begint steeds belangrijker te worden op m'n leeftijd.
De Crystalite onderdelen van de e-Sunrider blijken niet de juiste. De accu geeft al snel problemen en komt na reparatie met dezelfde problemen weer terug. Leo Visser van Alligt besluit om de controller en accu te vervangen door onderdelen van Akkurad.

Winter 2012.
Het gedoe met de Crystalite onderdelen heeft nogal wat tijd gekost, al met al zo'n 8 weken niet kunnen fietsen maar tegen Kerst 2011 is de Sunrider weer klaar. Na de kerstvakantie ga ik weer met de Sunrider naar m'n werk. Een beetje onwennig. Het is uiteraard donker en het regent. Maar ik heb twee B&M lampjes laten monteren en die geven behoorlijk goed zicht. Bij een kruising met verkeerslichten staat rechts een file auto-s te wachten. Ik rij op de parallel-weg waar geen stoplichten staan, maar een auto laat ruimte voor mij om over te steken. Als ik de rij wachtende auto's kruis schiet me te binnen 'stom!!... er is nog een rijstrook!!!'. Te laat, een Volvo raakt me met zo'n 40-50km/uur van opzij. Ik wordt als een balletje weggeschoten maar kruip ongehavend uit de Sunrider. Die heeft me wonderbaarlijk goed beschermd maar is wel total-loss...  Later blijken m'n ribben gekneusd maar daar blijft het bij.

 

 

Voorjaar 2012
Tja... wat nu? De Sunrider is inmiddels weer ingeleverd bij Alligt. Een nieuwe Sunrider is me te duur, door Leo laten repareren is net zo duur. Maar hij komt met een bruikbaar voorstel. Voor zo'n Eur. 800.- aan onderdelen, hars en glas ga ik in Leo's werkplaats en onder begeleiding van Leo aan de slag. Het duurt even want ik kan maar zo nu en dan aan de Sunrider werken, maar het lukt en het is bovendien erg gezellig!

Ik raak met Leo aan de praat over z'n plannen voor Sunrider versie 2.0. Het ontwerp van de huidige Sunrider is niet goed uit-ontwikkeld en lastig in elkaar te zetten. Het is te veel een proto-type gebleven. Leo gaat de Sunrider 2.0 meer modulair opzetten met een aluminium sub-frame voor wielophanging en e-ondersteuning op de trapas. Daardoor ontstaat meer vrijheid in het kiezen van de e-onderdelen (niet meer afhankelijk van Crystalite...;-) en kan de het hele subframe redelijk eenvoudig gedemonteerd worden als er iets vervangen of aangepast moet worden. Bovendien is de motor nu afgeschermd van weer-en-wind en kan nu ook gebruik maken van de versnellingen op de aangedreven ketting, wat de efficiëntie en dus actieradius ten goede zou moeten komen. En er komt een vrijloop op de motor waardoor er ook behoorlijk gefietst kan worden als het elektrisch gedeelte storing heeft.

In april is mijn Sunrider weer klaar en ik kan nu weer regelmatig woon-werk fietsen. Het is intussen weer voorjaar geworden. Al-met-al heb ik dus geen winterervaring opgedaan met de Sunrider. Het bevalt weer prima.

Zomer 2012.
In juli weer storing, twee sensoren in de Crystalite motor hebben het begeven. Alligt stuurt het achterwiel naar Akkurad waar de zaak gerepareerd wordt. Na m'n zomer vakantie is de Sunrider weer klaar.

Een jaar ervaring:
- Al met al heb ik ongeveer de helft van het jaar kunnen fietsen. De andere helft ging op aan reparaties aan de Crystalite onderdelen en reparatie na de aanrijding. Ik heb dit jaar geen kilometers bijgehouden, het zal in totaal ~5000 km geweest zijn.
- Mijn e-Sunrider is te veel een proto-type met te veel tijdrovende storingen. Alligt en Akkurad hebben dit herkend toen ze Sunrider-Cycles overnamen. Leo Visser van Alligt is inmiddels al een eind gevorderd met het ontwerp van Sunrider 2.0.
- Ondanks alle prototype-gebreken is het rijden met de ondersteunde velomobiel erg goed bevallen. Hoog tijd dat hier (in navolging van Duitsland) regelgeving voor komt. Dankzij de ondersteuning blijkt het goed mogelijk voor een gemiddelde automobilist om met deze techniek 100 km per dag te fietsen.
- Velomobiel-rijden vraagt om aangepast rijgedrag. Anticiperen is nog belangrijker omdat je in een onbekend vehikel zit. Bovendien betrapte ik me er op dat ik (veel meer dan in de auto) de neiging had om dóór te gaan, niet remmen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met stofjes die vrijkomen bij inspanning, een gedrag dat je bij racefietsers ook ziet. Waarschijnlijk heeft dat in m'n onderbewuste een rol gespeeld tijdens m'n aanrijding. Ik heb me dit gedrag moeten afleren, geholpen door de e-ondersteuning waardoor het weer optrekken geen grote inspanning vraagt. De passieve veiligheid (bescherming tijdens aanrijding) van de Sunrider is veel groter dan ik verwacht had. 
- Het opvallendst blijft het prettige gevoel waarmee ik thuiskom. Vergeleken met auto woon-werk verkeer: veel minder last van een moe hoofd na een dag werken. Erg geslaagde en efficiënte combinatie van dagelijks sporten en woon-werk verkeer.
- Geen lekke banden gehad (Schwalbe Marathon Plus). Wel vóórbanden vervangen na ~4000 km (!).
- Goede bescherming tegen weer en wind. Eigenlijk juist leuk om door slecht weer te fietsen. Bij veel wind en regen worden m'n hoofd en schouders nat onder het Flevobike dakje, maar dat voelt niet vervelend omdat ik mezelf door fietsen opwarm. Slechts een enkele keer een regenjas aan. Nog geen winter-ervaring!
- Al met al: erg tevreden met dit experiment.

Tot slot: wat foto's van de Sunrider 2.0:

Grote klep vóór geeft toegang tot trapstel+motor.

 

 

Het achterwiel+ketting gaat afgeschermd worden
door hier nog niet gemonteerde kap

 

 

Mooi subframe. Jammer dat het aan de onderkant zit...;-)

 

Nieuwe Sunrider

Vanmorgen bij Leo (Alligt) in Dronten op de koffie geweest om even bij te praten. Mooi buiig weer om door de polder te fietsen.... in de VM..;-). Dat blijft toch wel bijzonder: donkere luchten, flinke wind tegen, regen, beetje hagel zelfs, en fietsen alsof het mooi weer is. Lekker gangetje van 44 km/h op de "fiets-snelweg" door de polder naar Dronten, wat spetters in m'n gezicht maar dat is nog wel lekker ook als afkoeling. Het Flevobike-dakje en het kleine ruitje vóór me huiden de ergste nattigheid weg. Hmm, dit is mijn ding wel.

Leo heeft het binnenwerk van de nieuwe Sunrider in de showroom staan. Ik ben erg benieuwd hoe de "pedelec" trapasondersteuning gaat bevallen. Vooral de 250W lijkt me interessant voor vlak NL. Leo werkt ook aan een 500W "pedelec" die de ketting gaat aandrijven (dus in feite ook trapas-ondersteuning), voor heuvelachtig gebied. Maar de 250W zou voldoende kunnen zijn voor mijn WW-verkeer, is waarschijnlijk stiller dan een ondersteining die de ketting aandrijft en geeft mogelijk een betere actieradius. In m'n huidige Sunrider heb ik een 500W "hub-motor" in de achteras met een "gas-handle" sturing. Ik geef net zoveel "gas" bij en ik trap zelf net zo hard als ik prettig vindt. Het werkt op zich goed, maar het kan efficiënter en een koppel-gestuurde ondersteuning (pedelec) lijkt me gewoon een stuk prettiger. Meer fiets-gevoel.

Binnenwerk nieuwe Sunrider

250 W pedelec trapas-ondersteuning

Het subframe voor de voorwiel ophanging / trapas / ondersteuning / stuurstangen is echt een vondst vind ik. Als er iets serieus aan hapert of voor groot onderhoud schroef je de hele handel er onderuit en heb je alles open en bloot voor je staan. En als na jaren een subframe 2.0 ontworpen wordt dan is ook dat uitwisselbaar. Of je krijgt zelf een lumineus idee... misschien moet ik twee subframes kopen, ééntje om mee te rijden en ééntje om aan te knutselen...;-)

Subframe. Hier met 500 W ondersteuning op de fietsketting.
De stuurstangen/handles zijn nog prototype-versies.

Op zich valt er nog het één en ander te verbeteren aan de wegligging van VM's, zeker vergeleken met auto's. Niet zo verwonderlijk, gezien het verschil in historie en schaalgrootte. Dat geeft dus genoeg stof  tot praten....;-). Ik vermoed zelf dat er winst te behalen valt in de stijfheid van de constructie en juist daar biedt dat subframe mogelijkheden. Zo weinig mogelijk speling en vervorming tussen de stuurhandles en de wielen, zo weinig mogelijk vervorming van de ophanging, misschien een stabilisator-stangetje. Het leuke van het subframe-idee is dat het ontwerp redelijk eenvoudig aan te passen is en zich dus leent voor terugkoppling van praktijkervaring.

Tja... zo vliegt de tijd. Later dan de bedoeling was weer op Zwolle aan, mooie luchten langs de IJssel, mooie dijkjes, te slecht weer voor veel drukte, heerlijk....